Een bericht van ouders

Door de publicaties in het Eindhovens dagblad over Rick Sterken die vanwege het ontbreken van adequate hulp over straat zwierf en na deze publicatie een plaats kreeg in het GGzE, de aandacht in dezelfde krant voor het HALT project, de aandacht op televisie voor de aanpak in de jeugdinrichting de Engh en andere jeugdinrichtingen, de aandacht van de EO in ‘Knevel op zaterdag’ én de situatie rondom onze zoon heb ik de lang overwogen stap gemaakt om de publiciteit te zoeken in het belang van onze zoon, onszelf, en alle andere kinderen die verloren raken in het web van justitie en hulpverlening.
Met andere woorden; via dit bericht wil ik uw interesse op wekken t.a.v. deze problematiek zodat u een stap verder kunt zetten dan louter en alleen in gaan op het probleem van de desbetreffende jongere.
Als ouders van een adoptiezoon met een hechtingsstoornis en aanverwante gedragsstoornissen zijn we al vanaf 2002 bezig om voor hem een adequate behandeling te krijgen.
Hierdoor hebben we van nabij mee kunnen maken hoe de hulpverlening en justitie hier in Nederland omgaan met deze kinderen en in welk doolhof deze kinderen (en hun ouders) verzeild raken.

Probleem stelling:
Hechtingsstoornis – Bij een relatief groot aantal kinderen stelt men in de puberteit een hechtingsstoornis vast, waarbij deze kinderen vaak ook allerlei gedragsstoornissen hebben ontwikkeld. De bron van het hechtingsprobleem of ‘Geen-Bodem-Syndroom’ kan gevonden in de eerste weken na de geboorte doordat de ouder – kind relatie niet optimaal is geweest. De problemen kunnen dus optreden in gezinnen met drugsverslaafde ouders, gezinnen waar de ouders zijn weggevallen en de inmiddels sterk groeiende groep van geadopteerde kinderen.
Meer informatie kunt u vinden op de website van de oudervereniging ‘De Knoop’ www.deknoop.org . Hier staan ook een tiental kenmerken aangegeven.

De weg te gaan:
Omdat het probleem zich openbaart in de puberteit zijn de jongeren veelal 16 / 17 jaar.
Afhankelijk van de aard en de uitingsvorm van het probleem lopen de ouders en de kinderen tegen de meeste van de kenmerken op en begint de lange weg op zoek naar de juiste hulp.
Wat de ouders op dat moment nog niet weten is dat het probleem niet echt te genezen is en dat de jongere een weg te gaan heeft van leren erkennen dat hij een probleem (onhandelbaar gedrag of desgewenst ziekte) heeft, naar een behandeling om te leren hoe met dit probleem om te gaan (er de juiste handvatten voor aangereikt krijgen om tijdens zijn verdere leven in onze maatschappij te kunnen functioneren). Dit zal moeten gebeuren in een omgeving met de nodige structuur die eigenlijk alleen gevonden kan worden in een (gesloten) instelling met behandelsetting.
Plaatsing in deze instellingen gaat hoofdzakelijk via een centrale afdeling van Justitie.
De ouders leren tijdens de steeds moeilijker wordende thuis situatie rondom de jongere dat zij hun kind niet zo maar ergens geplaatst krijgen. Als zij het kind via de Raad van de Kinderbescherming en Jeugdzorg in een veelal open instelling krijgen blijkt dat de jongeren bij deze instellingen weglopen omdat ze de druk tot veranderen niet aankunnen. In de meeste situaties echter ontaardt de thuissituatie en komt de jongere met verkeerde vrienden in aanraking (een groep die hij/zij veelal zelf om zich heen verzamelt) en ligt de weg open van eerste kleine vergrijpen naar diefstal, heling, drugs, beroving en erger. Het is wachten op de eerste contacten met politie en justitie en eigenlijk is het maar te hopen dat het hard bergafwaarts gaat want nu is de enige weg naar een gesloten instelling ingezet.
Wat je als ouders vermoedt, vreest en hoopt komt onverbiddelijk uit; de dag dat je kind door de politie wordt opgepakt en opgesloten wordt in de politiecel.
Maar in Nederland zit je als jongere niet echt lang vast en volgt de weg van het JPP (Jeugd Preventie Plan) met Halt correcties. De problematiek is voor deze jongeren echter van dien aard dat dit jammer genoeg bij hen niet werkt. Als ouders moet je gaan leren dat als je kind voor de zoveelste keer vastzit je moet weigeren dat hij nog naar huis kan (iets wat uiteraard tegen je verantwoordelijkheid als ouder indruist).
Pas op het moment dat je dit tegenover de rechter over je lippen krijgt zal je kind vastgehouden worden in een jeugdgevangenis en begint de lange weg in het justitiële doolhof. Via tal van rechtszaken zal er uiteindelijk een OTS (Onder Toezicht Stelling) worden verkregen en begint het wachten opnieuw totdat een plaats in een gesloten instelling met behandelsetting beschikbaar is (6 tot 9 maanden wachttijd).

Zoals bij vele ziektes en problemen, zijn er verschillende verschijningsvormen. De acting out vorm is in een thuissituatie de meest schrijnende omdat het kind zich agressief naar zijn verzorgers (ouders en andere direct betrokkenen) opstelt. Deze krijgen dan ook veelal voorrang op de wachtlijst. De kinderen met een lager IQ krijgen voorrang omdat ook zij zich moeilijker kunnen aanpassen. Het gevolg is dat de andere kinderen als minder urgent worden bestempeld.
Omdat Justitie allang blij is als ze de jongere ergens kunnen plaatsen, weet je als ouders op dat moment nog niet dat het maar zeer de vraag is of hij of zij op de goede plek zit.
Inmiddels zal de tijd zijn tol eisen. De jongere wordt ouder en de leeftijd van 18 jaar komt met rasse schreden naderbij, de dag dat hij geen jeugdige meer is en hij of zij kan gaan en staan waar hij wil.

In deze periode begint het gevecht tegen de tijd. De instellingen die weten hoe ze deze jongeren moeten trainen weten dat ze eigenlijk 2 jaar nodig hebben om een goed resultaat te bereiken en een instelling zoals Den Engh in Den Dolder heeft inmiddels een programma weten op te zetten van een jaar waarbij ze ook nog een redelijk resultaat weten te bereiken. Ouders kunnen uiteraard via internetsites en via de oudervereniging te weten komen welke instellingen een goede behandelingsmethodiek hebben ontwikkeld.
Zo heeft Harreveld een gespecialiseerde goede naam op dit gebied; kan Rentray in Apeldoorn op een goede behandelingsmethode bogen en zullen er nog wel een aantal instellingen zijn die een gepaste methodiek gebruiken.

Niet dat dit je als ouder helpt, je krijgt je kind er niet zo maar geplaatst. De meeste van deze instellingen hebben een lange wachtlijst en zo lang jouw kind geen prioriteit krijgt zal hij of zij al 18 jaar zijn waarbij de OTS vervalt omdat het kind meerderjarig is. Vanaf het moment dat ze meerderjarig zijn is er geen mogelijkheid meer in één van de instellingen en kan een nieuw traject worden opgestart om hulp te krijgen voor deze meerderjarigen. Zelfs een vrijwillige opname in een jeugdinstelling is niet mogelijk. Uiteindelijk staat er dus weer een kind in de maatschappij waarvan we kunnen verwachten dat er vroeg of laat nieuwe problemen opdoemen.
Triest maar waar is de conclusie dat het betreffende kind maar beter tot een dusdanig aantal ernstige vergrijpen komt dat Justitie het kind in een jeugdgevangenis plaatst en gezien de ernst ook een PIJ maatregel oplegt. Deze PIJ maatregel draagt er zorg voor dat het kind tot zijn 23 onder justitiële controle valt met als gevolg dat er voldoende tijd is om in een jeugdgevangenis te wachten tot er plaats is in een instelling met behandelsetting en als blijkt dat deze instelling niet de juiste is, er ook nog voldoende tijd is om het kind over te plaatsen naar een gespecialiseerde instelling.

Een trieste conclusie.
De meeste kinderen zullen echter nooit de behandeling krijgen waar ze feitelijk recht op hebben. Daarbij zijn er wel enorme kosten gemaakt binnen justitie en hulpverlening, iets wat we als burgers opbrengen. Daar waar elke Nederlander recht heeft op medische verzorging (we laten iemand met een gebroken been niet hulpeloos achter en een verkeersslachtoffer blijft niet op de weg achter), blijkt dat patiënten met een hechtingstoornis verstoken blijven van een adequate behandeling. Recht niet alleen conform de het Nederlands recht maar ook volgens de VN- kinderrechten.

To the point:
Onze zoon is in januari 2003 in een jeugdgevangenis geplaatst. Hij wordt door Justitie en hulpverleners bestempeld als een ‘zeer innemende jongeman met goede omgangsvormen. Intelligentie is ruim aanwezig. U raadt het al; geen voorrang.
In juli 2003 is hij in een gesloten behandelsetting terecht gekomen. Deze instelling heeft blijkbaar naar Justitie aangegeven dat ze hem de juiste behandeling kunnen geven, maar wij als ouders, Jeugdzorg en andere betrokken professionals kwamen er al snel achter dat er van behandeling geen sprake is en zelfs gestructureerde begeleiding al veel gevraagd is.
De rechtbank weet onze zoon wel haarfijn te vertellen welke straf hij krijgt opgelegd en welke schade hij aan benadeelden moet voldoen maar is niet in staat om een adequate behandeling voor hem te bewerkstelligen. Hierbij betreuren de rechters en officier van Justitie dat de zaak zo is gelopen maar staan ook machteloos.
Vervolgens doet Jeugdzorg alle moeite om hem in een meer geschikte instelling te krijgen maar tot op de dag van vandaag (1 februari, dus 1 jaar na dato) is er nog geen vordering gemaakt. Immers, andere instellingen kijken ook naar mogelijk resultaat en besluiten dat op grond van zijn leeftijd en de bestaande wachtlijst het geen zin meer heeft. Voordat hij werkelijk is geplaatst is hij 18 jaar en zou hij de instelling moeten verlaten.

We zijn dus weer terug bij af.
Jeugdzorg, de gezinsvoogd met zijn team, blijft proberen om hem toch op een meer geschikte plaats te krijgen en is eveneens aan het onderzoeken welke instanties onze zoon hulp kunnen bieden als hij 18 is. Omdat vandaag de dag de jongere bij alles aanwezig is, weet hij inmiddels maar al te goed dat de instelling waar hij nu zit, hem maar weinig (tot niets) te bieden heeft.
Het zal duidelijk zijn dat ook hij na een half jaar wachten in een jeugdgevangenis en meer dan een half jaar zitten in een JJI met behandelsetting terwijl er van een behandeling geen sprake is, moedeloos is geworden en het niet meer ziet zitten en dit ook tegenover de leiding daar meer dan laat blijken. Het probleem is vandaag de dag dus alleen maar erger geworden!

We hebben vele keren per week telefonisch contact met hem en spreken hem moed in. De weekenden dat hij thuis komt proberen we hem op te beuren. Maar ……… zal hij ooit de behandeling krijgen die hij nodig heeft? Voor ons is de enige manier om nog iets te bereiken; ruchtbaarheid geven aan deze problemen.

Jeugdzorg doet alles wat mogelijk is, iedere professionele betrokkene kan met recht zeggen dat hij / zij de gang van zaken betreurt, dus lijkt het logisch dat de politiek verantwoordelijk is voor de ontstane situatie. Totdat je op Knevel op Zaterdag de staatssecretaris hoort zeggen dat ook zij de situatie niet kan veranderen.

Moeten we via de rechter afdwingen dat onze zoon recht heeft op de broodnodige (medische) behandeling? Ik heb reeds persoonlijk de EO en het Brabants Dagblad benaderd om aandacht te krijgen voor deze onrechtvaardige zaak. De oudervereniging ‘De Knoop’ heeft aangeboden om dit schrijven verder te verspreiden om via alle beschikbare wegen (politiek, pers en hulpverleners) aandacht te krijgen voor de vele honderden jongeren in vergelijkbare situaties. De oudervereniging weet dat ik bereid ben om e.e.a. nader toe te lichten waarbij ik het op prijs zou stellen om hierin zoveel mogelijk anoniem te blijven in het belang van ons gezin en onze zoon specifiek.
Of de diverse hulpverleners tot een uitspraak naar u willen komen, moeten we afwachten.Ik heb in ieder geval meer dan de overtuiging dat zij het in de pers brengen van ons probleem toejuichen. Ik heb de namen van de instanties en de daarbij behorende personen achterwege gelaten maar uiteraard wel beschikbaar.

Hoogachtend,

Een ouder van een kind met hechtingstoornis
(naam bekend bij de oudervereniging ‘De Knoop’)

---------------------------------


Artikel: Zal hij ooit de behandeling krijgen die hij nodig heeft?
Cases: Brief van ouderverening de Knoop aan u.

---------------------------------

Met het hierbij geplaatste artikel heeft het bestuur van De Knoop in overleg met de ouders (lid van De Knoop en bekend bij het bestuur) afgesproken dat wij hun schrijven, voorzien van de hierna volgende begeleidende brief van De Knoop, gebruiken om: de politiek te informeren (alle fracties in de Tweede Kamer), de omroepen (TV en Radio), de landelijke dagbladen en de landelijke weekbladen.

Geachte mevrouw, mijnheer,

"De Knoop" is de algemene landelijke vereniging van en voor mensen met hechtingsstoornissen/Geen-Bodem-Syndroom (GBS) en/of hun ouders, verzorgers of partners.

De vereniging heeft een aantal beleidsvoornemens:
• Bekendheid geven aan het werk van de vereniging voor hulpverleners en verzorgers in de ruimste zin van het woord.
• Stimuleren van de hulpverlening om aandacht te schenken aan de situatie van de ouders.
• Stimuleren van onderzoek naar de oorzaken en gevolgen van hechtingsstoornissen/GBS en de mogelijke behandeling ervan.

Het bestuur van De Knoop ziet het als haar primaire taak om de situatie van honderden jongeren te verbeteren, vooral omdat voor deze jongeren onvoldoende behandelcentra beschikbaar zijn. Sinds jaren leidt dit ernstige tekort aan behandelcentra tot situaties waarin deze jongeren, met al hun problemen tijdelijk opgevangen cq. geplaatst worden in Justitiële Jeugd Inrichtingen (JJI) en veelal in soortgelijke inrichtingen met behandelsetting, terwijl er amper van een gestructureerde behandeling sprake is. In veel gevallen is de jongere meerderjarig voordat er ook zelfs maar met een behandeling gestart is.

Door aan u en de media en via alle andere beschikbare wegen deze informatie te verstrekken willen we de overheid, justitie, jeugdhulpverlening en alle andere betrokkenen om aandacht vragen betreffende deze toch zeer ernstige problematiek die vaak leidt tot onhoudbare situaties. Dit kunnen wij als vereniging ons inziens ondermeer doen door middel van het in de publiciteit brengen van de meest schrijnende gevallen. Bijgevoegd zo'n schrijnend geval, opgetekend door de ouders.............
Het zal u na lezing duidelijk zijn dat we in Nederland ernstig tekort schieten en zelfs niet voldoen aan basale VN-kinderrechten!

U zult begrijpen dat één zo’n case ook maar beperkt is. Zeker nu er tal van zaken in de publiciteit komen en dus in de belangstelling staan willen we graag met meer schrijnende zaken de publiciteit opzoeken om via die weg de nodige aandacht te vragen voor betere en meer behandelcentra. Daarom verzoeken wij u in een mail de volgende vragen te beantwoorden.

Als u van mening bent dat de vragen onvoldoende uw probleem belichten dan kunt u ook in uw eigen bewoording het probleem melden.

Stuur uw mail naar: info@deknoop.org

1. Hoe lang / zit uw kind te / heeft uw kind moeten / wachten op plaatsing in een instelling met behandelsetting? Waar heeft uw kind in die tijd gewacht; JJI, andere instelling, thuis, anders?
2. Als uw kind al in een instelling met behandelsetting verblijft;
a. Bent u tevreden over de behandelwijze van de instelling?
b. Hebben zij regelmatig contact met u over de behandeling?
c. Na hoeveel tijd begon u resultaat te zien van de behandeling?
d. Hebben zij u handvatten meegegeven hoe u later in de thuissituatie
met uw kind verder kunt?
e. Hebben ze begrip voor uw oudersituatie? Kunnen zij u behulpzaam zijn?
f. Hoelang verblijft uw kind al in deze instelling? Hoe lang verwacht u dat uw kind er nog
zal moeten blijven?
g. Hoeveel kilometer is de instelling van uw woonplaats verwijderd?
h. Heeft de instelling externe deskundigen betrokken bij de behandeling en welke dan?
i. Is het een open , besloten of gesloten instelling?
j. Heeft uw kind een OTS of PIJ maatregel opgelegd gekregen?
k. Van welke instantie krijgt u als gezin ondersteuning?
3. Bieden zij voldoende hulp en doen zij voldoende moeite om de situatie van u en uw kind te verbeteren?

Als de vraagstelling niet op uw situatie van toepassing is, maar u wel problemen ervaart, dan kunt u ook in eigen bewoording de situatie en het probleem beschrijven.
Bij het beantwoorden kunt u namen e.d. achterwege laten zodat uw privacy gewaarborgd blijft. Als u tevreden bent over de instelling kunt u desgewenst de naam en plaats van de instelling vermelden.
Al uw antwoorden worden met zorg behandeld. Wij zullen uw gegevens alleen gebruiken zoals in het elders weergegeven artikel is te lezen.

Creatie datum : 28/11/2004 @ 10:49
Laatste wijziging : 16/11/2005 @ 20:44
Categorie : Berichten Ouders
Pagina gelezen 12288 keren

 Print preview      Print deze pagina