Daar hier interesse bestaat in hechtingsproblemen, zou mijn pas verschenen boek voor mensen hier misschien ook interessant kunnen zijn? Sinds ca. 12 maart '09 is mijn autobiografische boek van VOLLE schizofrenie-genezing overal verkrijgbaar: bij normale boekhandels in Nederland en Belgie, maar ook on line bij bruna.nl, ako.nl, bol.com,  enzovoort of ook direct bij freemusketeers.nl.  
Titel: 'Haal je een moederband niet meer in?' (ondertitel: Autobiografie van een genezen schizofreen) van Lia Govers - uitgever Free Musketeers - ISBN 978-90-484-0514-5, prijs 16,95 euro.  Het is, op mijn aanvraag, ook voorzien van het begeleidende kommentaar van mijn psychotherapeute én van mijn psychiater.  
Ik woon al tientallen jaren in Italie, waar ik voor 1999 vier jaar lang manifest 'paranoid schizofreen' ben geweest (met een uitgebreid delirium), maar met behulp van een jarenlange psychodynamische gesprekstherapie ben ik daar nu van genezen. Al sinds bijna 7 jaar slik ik géén psychofarmaca meer. Op 17 maart 2009 is er in het Noordhollands Dagblad (editie Alkmaar e.o.) al een artikel over verschenen, nadat de redactrice mijn boek gelezen had. Zeker is dit artikel via Internet ook leesbaar.
Het tijdschrift Deviant zal er in het aanstaande septembernummer ook een artikel aan wijden. Misschien zullen andere tijdschriften, zoals Psy, het Tijdschrift voor Psychiatrie en het Maandblad voor de Geestelijke Gezondheid dit ook nog doen (ik heb allen al een poos geleden 1 recensie-exemplaar gestuurd). Voor wie nog meer details vooruit wil weten: voor en tijdens mijn schrijfproces heb ik onder anderen ook Luc Ciompi (Affektlogik), G. Benedetti, Jung, Laing, A. Lowen,  boeken van 2 italiaanse fenomenologen (waarvan 1 ook psychiater) en nog andere boeken gelezen en mijzelf daarmee geconfronteerd.

Met pijn in mijn buik en tranen over mijn wangen zit ik hier te lezen..Geen bodem Syndroom, dit is mijn zoontje!

2,5 jaar oud, vertoont gedrag waarvan ik als moeder vindt dat dit verre van peuterpuberen staat, is agressief en afwijzend naar mij toe, naar zijn kleine broertje, is vreselijk druk... heeft als baby zijnde al n hoop meegemaakt, eerste 4 maanden alleen gehuild, veel gespuugd, ziekenhuis opgenomen  geweest, en zo kan k nog wel even doorgaan. Toen hij nog maar 3 weken oud was, was hij al bezig om 'los te komen' zich van je af te duwen, niet getroost willen worden...

als moeder zijnde al bij pedagoog geweest, zijn gedrag aangekaart, ja je moet consequent zijn etc. Al meerdere keren aangegeven dat er 'iets' met hem is maar wat? kan er de vinger niet opleggen, maar vooral het afstoten (straf krijgen en dan gillen om mammie etc.  dan kom je het goedmaken en moet je weg, dit kan een uur doorgaan en uiteindleijk kan je het niet meer goedmaken met hem, hij laat je niet toe) en nu? alle puzzelstukjes vallen op hun plek...

herkenning... maar toch ook angst, want wat ik nog meer lees, daar wordt ik niet vrolijk van. Ik heb mijn zoontje zoveel te geven, maar het wordt niet aangenomen...Vreselijk!!!!

en wat nu?

een moeder die helemaal overdondert is....

Gisteren was mijn pleegmoeder een jaar overleden en zaten alle broers en zussen incl. pleegvader bij elkaar.Ik ben 23 jaar en kom uit een pleeggezin van 3 biologische kinderen (de 3 oudste), 1 oudere pleegzus en 2 jongere pleegbroertjes. Wij als 4 jongste (pleeg)kinderen komen allen uit een ander gezin en hebben alle 4 een andere history met waarschijnlijk onze eigen beschadiging. De 3 oudste zijn eigen kinderen en hebben ook allen een ervaring met ons als pleegbroertje of zusje

Tijdens het gesprek wat ik gisteren met 2 zussen had (waaronder 1 ook pleegkind) kwam er naar voren dat mijn moeder meerdere boeken had gelezen over het bodemloos bestaan. Zij heeft dingen opgemerkt bij mijn pleegzus en misschien ook wel bij mij en mijn pleegbroertjes en hier melding over gedaan bij jeugdzorg maar hier is nooit serieus mee omgesprongen.

Ik weet niet of ik het bij het juiste eind heb maar ik heb van kinds af aan altijd het gevoel gehad anders te zijn. En ik heb veel gesprekken van kleins af aan ervaren als een analyse. Alsof er elk moment een diagnose gesteld kon worden en veel gebeurtenissen zorgde ervoor dat wij als (pleeg)kind in een hokje gestopt werden.

Iedereen om ons heen wist dat wij geen "eigen" kind waren en bij (haast) elke kwajongenstreek die we uithaalde werd er gezegd 'tsja, het is een pleegkind, die zijn beschadigd'. Toen ik in de pubertijd zat schopte ik tegen alles en iedereen aan en ik heb veel dingen gedaan die waren verboden; ik ging tegen de regels van mijn ouders in.

Nu kan je zeggen dat dit een hechtingsprobleem is maar zou het ook kunnen zijn dat dit door de pubertijd komt? Welke puber gedraagt zich voorbeeldig? Ik ken er tot op heden geen! Helaas heeft jeugdzorg hier nooit over nagedacht en werd het ons als pleegkind heel gemakkelijk gemaakt om, wanneer het ons niet zinde en wij boos waren omdat wij bijv. niet mochten stappen, we zo ergens anders konden gaan wonen.  

Er zullen heus wel kinderen zijn die inderdaad hechtingsproblemen hebben maar pas op met wat je doet en zegt! Hoe harder je naar de buitenwereld roept dat je je adoptie of pleegkind als eigen kind beschouwt hoe harder het kind denkt en misschien uiteindelijk voelt dat ie anders is en zich zo ook gaat gedragen.

Wanneer je biologische kind iets uithaalt kan je als ouder vaak je vinger er op leggen want dat heb jij of je partner ook als kind gedaan. Wanneer een niet-eigen-kind iets uithaalt wat jij niet kent of niet begrijpt kan het nog wel normaal zijn maar wat is de definitie van normaal?

Het valt mij op dat veel mensen snel oordelen en misschien zeggen ze het niet vaak kan je het al zien aan de lichaamstaal of de gelaatstrekken. Kinderen zijn niet dom, waar ze ook vandaan komen, en kleine kinderen kunnen heel sterk aanvoelen wanneer iemand al een bepaalde verwachting heeft wat er in de toekomst gaat gebeuren.

Uit onderzoek blijkt dat kinderen onbewust handelen naar de (onuitgesproken) verwachtingen van hun (pleeg,adoptie)ouders. Wanneer een ouder denkt dat een kind niet goed terecht komt of op oudere leeftijd iets zal gaan doen of zal worden dan komt dit regelmatig ook uit.  Wanneer er een stempel op een klein kind wordt gedrukt probeer die dan af te vegen.

Ik ken een aantal mensen die als kind niet bij hun eigen ouders hebben kunnen wonen en door anderen zijn opgegroeid. Al die mensen hebben hun jeugd ervaren als anders. De (pleeg/adoptie)ouders hebben hun nooit echt als eigen kind opgevoed. Ze kregen sneller straf, meer aandacht, een extra snoepje, strengere regels etc. Daarnaast reageerde de maatschappij; de mensen om het gezin heen, ook anders en al deze mensen besefte al op zeer jonge leeftijd (ongeveer 3 jaar) dat ze anders waren dan hun broertje, zusje of de kindjes in de klas.

Volgens de statistieken en veel verschillende onderzoeken zou ik een hechtingsprobleem moeten hebben. Volgens velen heb ik een bodemloos bestaan maar de realiteit laat anders zien. Ik ben 23 jaar en hou ontzettend veel van mijn familie; dus ook van mijn pleegbroers, zussen, vader en moeder. Ik heb een langdurige relatie heb geen seksuele of andere psychologische uitspattingen. Ik heb een normale, fatsoenlijke baan en een hechte vaste kennissenkring; ik ga oppervlakkige contacten zelfs het liefst uit de weg omdat ik daar het nut niet van zie.

Als je naar mijn jeugd kijkt, vanaf mijn geboorte zou ik emotioneel en geestelijk beschadigd moeten zijn. Ik ben als kind ook heel moeilijk geweest en heb foute dingen gedaan waarvan ik toendertijd niet wilde toegeven en inzien dat ze verkeerd waren. Er zijn diverse psycholigische testen en onderzoeken geweest waar ik aan deelgenomen heb en er zijn vaak diagnoses gesteld aan de hand van mijn ervaringen en niet vanuit de persoon die ik ben.

Mensen waak erover dat je in een moeilijke tijd je kind geen stempel opdrukt. Besef asjeblieft dat kinderen nog moeten leren te

Hallo,

Ik ben werkzaam op Bonaire (NA) op het MBO (Sociaal Pedagogisch Werk) en ben op zoek naar beeldmateriaal (dvd, video) en boeken/artikelen in begrijpelijke taal over het thema hechting en hechtingsproblematiek.

Wie kan mij hierover inlichten cq. doorverwijzen?

Alvast hartelijk dank.

Wilco Harbers

wilcoha@gmail.com

+599 786 9503